Trots!!

Gisteravond was er een super moment.

R. zou met I. een verhaaltje spelen me de Little Petshop diertjes. Plotseling moest hij weg om iets op te gaan halen.
Ik zou verder spelen met I., maar je kon zien en horen dat ze daar niet erg blij mee was. Tijdens het spelen eens gevraagd hoe dat komt. Waarom een verhaal spelen met mij minder leuk is. Daar moest ze over nadenken, want ze wist de woorden er niet voor.
Uiteindelijk kon ze wat dingen noemen.
Daarna vertelde ik dat het voor mij heel moeilijk is om een verhaal te spelen door mijn eigen autisme. Ik vind het heel erg leuk om dingen met haar te doen, maar dan knutselen, puzzelen, tekenen, spelletjes, taarten en koekjes bakken, lezen enz.
Dat snapte ze wel een beetje.
Daarna lekker verder gespeeld en het er verder niet meer over gehad.

Tijdens het wassen kwam ze er opeens op terug.
Met de vraag: Mama, wat kan ik er aan doen dat een verhaal spelen voor jou makkelijker wordt?
En toen ging er een golf van trots zijn door mijn lijf. Ons meisje dat zo'n moeite heeft met gevoelens, met invloeden van anderen.
Komt zo uit haar zelf met deze vraag......
Na een groot compliment heb ik haar aangegeven wat het makkelijker voor mij zou maken. En dat ging ze onthouden.

In bed kwam ze er toch nog 1x op terug. Ik moest niet denken dat ze minder van mij houdt omdat ze liever met papa een verhaal speelt. Ze was bang dat dat mijn gedachten zouden zijn.
Ik kon haar al snel gerust stellen, want ik weet dat ze van me houdt.

Het was zo bijzonder om dit mee te maken.
Dit zijn parels........