Een tijdje niets geschreven hier. Maar genoeg gebeurd.
I. geniet van haar 2 weken vrij. We hebben hele drukke dagen, maar wel erg leuk. En I. doet het super.
Ze vermaakt zich, doet aan alles mee, kan schakelen als het plotseling anders gaat en geniet met volle teugen.
R. heeft ook een aantal dagen vrij gehad en dat is wel fijn zo aan het eind van het jaar. Het jaar was druk en pittig voor hem. Maar vol goede moed gaan we aan het nieuwe jaar beginnen.
Ik baal dat ik moest stoppen met de medicatie. Donderdag heb ik een afspraak staan bij de huisarts. Dan gaan we alles nog eens doornemen en bekijken wat wijsheid is.
2013, wat een jaar. I. zat in groep 3 waar het super ging. Ze had 2 hele lieve juffen, een hele goede klik met de kinderen in de klas. Ze ging met veel plezier naar school. Wat schoolwerk betreft liep ze voor, waardoor ze ook de kans had om te groeien op verschillende vlakken. Vanaf februari ging ze naar de dagbehandeling. Ze had het er naar haar zin, tot er gesproken ging worden over emoties en bange gedachten. Dan blokkeerde ze en had ze er geen zin meer in. Ze is er zo'n 25 keer geweest. Wij als ouders hebben veel gesprekken gevoerd, hebben uitleg gekregen en hebben gedaan wat we konden.
Na de dagbehandeling startte de IPT, een aardige vrouw, met kennis van zaken kwam wekelijks over de vloer. En ook daar viel al snel op dat je bij I. niet aan moet komen met praten over emoties. Wij mogen ze benoemen, maar er verder niet op in gaan. Prima, dan doen we dat en dan zien we wel hoe het verder gaat.
R. en ik kregen tegelijk systeemgesprekken over onze relatie. De eerste keer werd al duidelijk dat de lat ook in onze relatie betreft erg hoog ligt. En dat wij niet "raar" of "anders" zijn dan andere ouders. Maar dat er een extra druk en taak bijkomt, omdat we een meisje hebben die extra zorg vraagt en die extra zorgen geeft.
We hebben veel geleerd van de gesprekken, het blijft soms heel erg moeilijk. Maar het is overduidelijk dat we voor elkaar gaan. En dat werd 21 december wel duidelijk toen ik R. ten huwelijk vroeg. We hebben het moeilijk gehad de afgelopen 11 jaar, we hebben diepe dalen gehad, maar ook hele mooie pieken. En we staan er nog steeds met z'n tweetjes. Een mooier moment om dat duidelijk te maken is er niet.
I. startte het nieuwe schooljaar in groep 4. Een paar nieuwe juffen, haar vriendjes en vriendinnetjes in een andere klas. Wat was dat pittig voor haar. Maar wat fijn dat ze op school open stonden voor gesprekken met mij. Dat er veel te regelen was, maar vooral dat de juf aandacht wilde besteden aan I. Dat zij er voor wilden gaan, er voor wilden zorgen dat I. het naar haar zin kreeg. En dat gebeurde. I. ging met heel veel plezier naar school de afgelopen maanden. En dat de juf het goed doet............dat bleek wel uit het feit dat we een huilende I. hadden toen de juf geopereerd moest worden en zij er een aantal weken niet zou zijn. I. telt op het moment de dagen af tot ze naar school mag. Want haar juf komt maandag weer voor het eerst les geven.
Dankbaar zijn we voor de hulp vanuit school. Dat iedereen aan onze dochter wil denken.
I. is gegroeid, als zij zich goed voelt, als wij aansluiten. Dan kan ze stappen maken. I. probeert aan te geven als er iets speelt, naar ons, maar ook naar een juf. Ze probeert zelf oplossingen te bedenken voor iets. En vaak sluiten anderen daarbij aan.
I. speelt bij vriendjes, I. gaat naar gym, I. vraagt kinderen om vriendjes te worden, I. gaat naar feestjes. I. GENIET!!!!!
Nog steeds lopen we tegen heel veel dingen aan. We slapen niet meer door, I. komt elke nacht nog wel een paar keer. We lopen tegen onbegrip aan, mensen willen het soms niet snappen. We hebben zorgen over I., we weten niet hoe de toekomst zal zijn.
Maar gelukkig hebben we elkaar, hebben we super vrienden die voor ons klaar staan. Die willen luisteren naar ons verhaal, die willen helpen waar het kan.
En met hun vieren we straks ons huwelijk. Zij zijn belangrijk voor ons.
Voor 2014: ik hoop op rust. Rust voor I. op school, rust in I. haar hoofd. Rust voor ons als gezin, zodat we stappen kunnen maken, zodat we er voor elkaar kunnen zijn. Tijs voor onszelf, voor ons als gezin en ook voor ieder individueel. Een jaar waarin R. en I. hopelijk minder ziek zijn.
Gewoon ONS jaar...............
Geen opmerkingen:
Een reactie posten