Wat een dag......

Vanmorgen weer in het ritme voor school en werken.
Vroeg op en achter elkaar door.

Zelf moest ik nadat I. naar school was gelijk door naar de garage voor de auto. Voor en achter nieuwe remmen en remschijven en een wintercheck. Dan kunnen wij de winter weer door.
Onderweg zou ik een vriendin en haar kinderen oppikken om die in Dronten op het station af te zetten.
Alles goed gepland, alles zou goed gaan.....

Totdat we buiten stonden voor de taxi en deze niet op kwam dagen.
I. begon te huilen, want die zag zo tegen vandaag op. Weer de invaljuf en afgelopen vrijdag was de vaste onderwijsassistente ziek geworden.
Wat als die er nu weer niet was.
Met haar gepraat, dat ze waarschijnlijk wel weer beter was, het weekend zat er tussen. Dus 2 dagen om beter te worden.
Als ze er niet was, uitgelegd dat I. naar de IB'er kon gaan en haar kon vertellen wat het probleem was.
Maar wat als de invaljuf niet weet dat ik naar de IB'er mag??? Dan leg je dat uit I. en ga je er heen. Of je gaat naar de directeur, die staat altijd bij de deur als je op school komt.
Oke mama, dan ga ik dat doen.

En ondertussen wachten op de taxi. Die niet kwam, uiteindelijk maar gebeld, bleek de chauffeur ziek te zijn en er zou een vervanger komen.
Waarom weten wij dat niet?????????

I. uiteindelijk de taxi in, vriendin opgehaald en naar het station gebracht en toen naar de garage door. Daar moest ik 2,5 uur wachten tot alles klaar was. Facebook een beetje bekeken en lekker gelezen. Maar achteraf een erg lange zit.

Eenmaal thuisgekomen was er een mail van de IB'er. I. was huilend bij haar gekomen en heeft verteld dat ze niet blij was. Het ging echt niet met de invaljuf. I. kan helaas niet vertellen wat het probleem is. Samen met de IB'er is er besloten dat I. vandaag in haar oude klas zit bij de oude juf van groep 3. Met haar eigen werk. Blij met deze beslissing ging ze huppelend mee. Morgen wordt er besproken of dit de oplossing kan zijn voor de tijd dat de invaljuf er is en de onderwijsassistente ziek is.

Mijn hart breekt, mijn meisje die het al niet makkelijk heeft dit jaar. Dat een langzaamaan een heel klein beetje op haar plek kwam. Ze kan het allemaal niet handelen meer. Dat merken we thuis aan alles.

Heel blij dat de school serieus meedenkt en meekijkt. Maar ook heel erg TROTS op mijn meisje, dat toch maar voor zichzelf probeert op te komen. Die het gesprek wel aan gaat met de vertrouwde IB'er.
Dat doet ze toch maar even!!!!!!

Daarna thuis met van alles en nog wat bezig geweest. Mijn meisje zit maar in mijn hoofd. Er moet nog genoeg gebeuren, maar het komt er allemaal niet echt van.