Na 3 maanden weer terug met onze blog...

Ons blog heeft bijna 3 maanden stil gelegen.
We hebben die keus toen bewust gemaakt, er waren meelezers die we liever niet hadden, het voelde voor toen ook als een verplichting en er gebeurde te veel thuis op dat moment.

Heel wat mensen hebben in de tussentijd gevraagd of we weer gingen schrijven, ze misten het om te lezen wat er bij ons thuis gebeurd.

Dus bij deze: een nieuwe naam, een nieuw blog.

In de tussentijd is er veel gebeurd.

I. gaat inmiddels naar groep 4. Ze heeft een hele lange tijd nodig gehad om te wennen. Andere juffen, andere manier van lesgeven, oude vrienden niet meer in de klas, nieuwe kinderen erbij. Waaronder ook een paar die flink van zich kunnen laten horen.
En dat is heel erg pittig voor I.
Vanaf dag 1 hebben we korte lijnen met de juf en de IB'er. We hebben daardoor veel dingen voor I. makkelijker kunnen maken.
I. heeft wekelijks een moment met de IB'er samen. Elke woensdag wordt ze uit de klas gehaald. De woensdag is voor I. een pittige dag, er staat die dag 1 andere juf voor de klas en de drukte in de klas is dat op zijn hevigst.
Op die dag wordt ze opgehaald om de klas even uit te kunnen. Ze praten samen, spelen samen, wandelen samen....

I. heeft veel nieuwe vakken en we zien dat ze haar plek een beetje moet vinden. Vorig jaar hoefde ze voor school niet heel veel te doen. Ze kon toen alles al lezen en rekenen was ook geen probleem. Maar nu zijn er echt leervakken bij gekomen. Geschiedenis, Aardrijkskunde, Verkeer, Natuniek enz.

We merken thuis dat het er allemaal inhakt. I. heeft moeite om te gaan slapen en sinds een aantal weken is ze ook 's nachts weer geregeld wakker en heeft ze ons nodig...
I. wil niet vertellen wat er speelt, want over emoties praten wil ze zeker niet. Dan wordt ze boos en klapt ze helemaal dicht.

Op school zijn we druk bezig met de herindicatie voor haar plek op het Speciaal Onderwijs. En dat vraagt veel van ons als ouders. We hebben heel wat kopietjes ingeleverd, heel wat uren in Word bezig geweest om alles duidelijk te krijgen. Nu ligt alles bij school en hebben zij heel wat taken te verrichten. Verslagen schrijven, observeren enz. Daarna gaat het naar een speciale commissie die gaat beslissen of I. haar verlenging krijgt. En wij hebben daar flinke angsten om. Volgend jaar gaat Passend Onderwijs in, daarbij willen ze zo veel mogelijk kinderen op het Reguliere Onderwijs hebben. Het Speciaal Onderwijs moet kleiner worden, daar komen de grote probleemgevallen.
En I.............I. is een meisje dat geen uitbarstingen heeft op school, dat zeer hoogbegaafd is, die haar werk netjes doet, die luistert naar de juf............het ideale meisje om in de klas te hebben.
MAAR, er zit een keerzijde aan die niemand ziet. Thuis komen de uitbarstingen, thuis is ze boos, thuis is ze moe, zit haar hoofd vol, heeft ze haar angsten. En dat omdat ze op school en in de buitenwereld op haar tenen loopt.

IPT is deze week afgerond. We hebben er in de opvoeding niet heel veel nieuwe dingen bijgeleerd, we hebben wel wat punten gehad om over na te denken en dat is altijd goed.
De systeemtherapie heeft ons goed op weg geholpen, we praten meer en maken stappen. Maar we zijn er nog lang niet.

I. is gestopt met paardrijden. Ze heeft het nog 2x bij een andere manege geprobeerd, maar ze vond het niet leuk en werd er verdrietig van.
Inmiddels gaat ze naar de gym hier in het dorp en dat vindt ze erg leuk. Ik haal haar met een grote lach op. Ook heel fijn dat ze eindelijk hier iets in het dorp kan doen. Alles wat we met haar deden ligt buiten Swifterbant. Het voelt dan ook als een hele luxe om op de fiets te stappen en haar weg te brengen.

2 weken geleden zijn we gestart bij de homeopaat voor I.. We volgende CEASE-therapie. Die goede resultaten geeft bij kinderen met autisme en veel lichamelijke klachten. Elke maandag, donderdag en zaterdag krijgt I. een korrel. Om vaccinaties te ontstoren, om medicatie te ontstoren, onderzoeken en ook dingen die ik tijdens de zwangerschap gebruikt heb. Verder krijgt ze een hoge dosis Vitamine C en Zink om de afvalstoffen af te voeren.
We hebben al wet wat reactie: ze heeft al koorts gehad, ze zit onder de uitslag en heeft jeuk, haar gedrag verandert. Kortom er gebeurd wat.
Het kan een lang traject zijn, maar R. en ik zijn er klaar voor. Hoe het nu gaat is ook niet fijn.

Met R. gaat het goed. Hij heeft het naar zijn zin op het werk, al blijft het twijfelachtig hoe het daar verder gaat. En dat geeft wat spanning. Verder is zijn naaste collega voor langere tijd afwezig, dus veel extra taken en werk voor hem.

Over 2 weken start zijn GGZ-traject. Hij gaat een Mindfulness-training volgen. In de hoop alles van vroeger een plek te geven, te gaan leven in het hier en nu.
Hij heeft er zin in, maar ziet er ook erg tegenop.

Ik kan mijn draai nog niet echt vinden sinds de zomervakantie. Op de zorgboerderij heb ik het erg naar mijn zin. Buiten bezig zijn is erg fijn.
Even wat anders dan anders.

Lichamelijk gaat het de goede kant weer op. Ik heb weer flinke liesklachten gehad, alles is onderzocht. En ik heb nu een aantal weken fysio. Waarom het elke keer opspeelt is niet duidelijk.
Door middel van oefeningen hopen we te bereiken dat de klachten niet weer op gaan spelen.

Het vrijwilligerswerk ligt op een laag pitje, door de liesklachten wilde dat niet meer lukken. In de toekomst gaan we kijken of er een andere plek voor me is.

Wel ben ik weer in de OR gestapt van school en dat voelt fijn. Weer terug op die plek en wat kunnen doen voor school en de kinderen.